Zaczynam od kreski

Kiedy zastanawiałam się, na czym zacząć rysować, miałam do wyboru kartkę z cienkopisem albo iPada. Wybrałam cienkopis. Głównie dlatego, że nie mogę cofnąć kreski.

Chyba przyda mi się takie ćwiczenie. Zrobić coś, zobaczyć, że wyszło inaczej, niż chciałam, i spróbować pracować dalej z tym, co już jest.

Coś zaczyna się łączyć

Dopiero niedawno odkryłam, jak bardzo chcę tworzyć. Poszczególne zainteresowania były ze mną wcześniej, ale teraz zaczynam widzieć między nimi połączenia. I coraz bardziej chcę dać im miejsce w swoim życiu.

Szyję i gotuję. Zaczynam rysować. Mam też za sobą trochę zabawy z chainmailem, czyli splataniem metalowych ogniw. Po prawie rocznej przerwie mam ochotę do tego wrócić. Coraz bardziej ciekawią mnie perfumy: zarówno ich doświadczanie, jak i to, jak można samodzielnie budować zapach.

Jestem na początku swojej artystycznej drogi. Mam sporo pomysłów, a dopiero sprawdzam, co potrafię z nimi zrobić. Część wymaga nauki, część czasu, a część po prostu tego, żebym usiadła i spróbowała.

Na co dzień pracuję jako programistka. Wygospodarowanie na to energii po pracy bywa trudne. Mimo to coraz wyraźniej czuję, że chcę tak urządzić swoją codzienność, żeby tworzenie rzeczywiście było jej częścią.

Od słuchania do przyglądania się

Mroczna muzyka jest mi bliska od dawna. Lubię ciężki, depresyjny rap. Słucham Floral Bugsa, Opała i Piotra Cartmana. Przyciągają mnie emocje, napięcie i sposób, w jaki można opowiedzieć o trudnych doświadczeniach. Taka muzyka trafia do mnie również wtedy, kiedy sama mam dobry dzień.

Z innymi dziedzinami sztuki dopiero uczę się takiego kontaktu.

Zaczynam chodzić na wystawy i oglądać filmy, które wymagają ode mnie więcej uwagi, zostawiają niepokój albo pytanie. Sięgam też po książki poza dobrze znanym mi światem pozycji technicznych i rozwojowych.

Próbuję dać sobie czas na własne odczucia. Zauważyć, co mnie poruszyło, co odrzuciło i dlaczego jakiś szczegół wraca do mnie później. Czasem dopiero rozmowa o filmie albo obrazie pomaga mi zrozumieć, co właściwie w nim zobaczyłam.

Gotowanie też jest tworzeniem

Gotowanie zajmuje w tym wszystkim ważne miejsce. Interesuje mnie smak, ale też temperatura, zapach, faktura i to, jak jedzenie wygląda na talerzu.

Coraz częściej myślę o posiłku jako o doświadczeniu, którym można coś opowiedzieć. Zbudować oczekiwanie, zaskoczyć, wywołać dyskomfort, a później dać ukojenie. Zastanawia mnie, jak mogłyby współpracować ze sobą jedzenie, światło, muzyka i zapach.

Podobną ciekawość czuję przy tkaninach, metalu czy rysunku. Materiał coś umożliwia, stawia opór, zachowuje się inaczej, niż zakładałam. Chcę go poznawać i sprawdzać, co mogę przez niego wyrazić.

Co chcę tu zostawić

Pociągają mnie mrok, cielesność i przemijanie. Rzeczy zniszczone, niepokojące, czasem odpychające. Zastanawia mnie moment, w którym coś budzi odrazę, a mimo to mam ochotę przyjrzeć się temu bliżej.

Nie wiem jeszcze, jak dokładnie przełoży się to na moje własne prace. Chcę móc tutaj pokazać, jak się tego dowiaduję.

Będę zapisywać, co zrobiłam, czego się nauczyłam i co próbuję zrozumieć. Czasem będzie to szycie, rysunek albo eksperyment w kuchni. Innym razem kilka zdań po wystawie, filmie, książce czy utworze, który został ze mną na dłużej.

Chcę zostawić miejsce na próby, pomyłki i zmiany zdania. Na rzeczy skończone i takie, do których jeszcze nie wiem, jak wrócić.

Zależy mi, żeby kiedyś dało się zajrzeć do tego wpisu i zobaczyć początek. Co mnie interesowało, co porzuciłam, do czego wróciłam i jak zmieniło się moje patrzenie.

Mam kartki, cienkopis, maszynę do szycia i sporo ciekawości. Od tego zaczynam.